ഇരുട്ട് മായുന്നതിന്നു മുമ്പ് അയാള് എഴുന്നേല്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് വൈകിപ്പോയിരുന്നു. മഷി കഴിഞ്ഞ പേനയും കടിച്ചു, നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോയ ഇരുളിനെ ഓര്ത്തു അയാള് വിലപിച്ചിരുന്നു. പിന്നിലേക്ക് പോയാല് ഇരുട്ടിനെ കാണാന് പറ്റുമോ? വൃഥാവിലാവില്ലേ നടത്തം? വെറുതെ ആലോചിച്ചു. ഇരുട്ടിനു മാത്രമേ തനിക്കു ആ കറുത്ത മഷി തരാന് ആവുള്ളൂ. അതില് എഴുതിയാലേ സമാധാനം തോന്നൂ. ആരെങ്കിലും വായിക്കൂ. ഇനി പറഞ്ഞിട്ട് എന്ത് കാര്യം? കുനിഞ്ഞ മുഖവുമായി ഇരിക്കുന്ന അയാള് തല പൊക്കി. ആരാ തന്നെ തോണ്ടിയത്? വെളുത്ത ചിരിയുമായി സൂര്യ രശ്മി മുന്നില് നില്ക്കുന്നു. "മഷി കഴിഞ്ഞ സങ്കടത്തില് ആണല്ലേ?" ആ ചിരിയില് എന്തൊരു സാന്ത്വനം? ആ ചിരിക്കു എന്തൊരു വശ്യത? എന്തെ ഇത് വരെ ഞാന് ഇരുട്ടിനെ പ്രേമിച്ചു നടന്നിരുന്നത്? "എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്? തൂലികയില് ഞാന് നിറഞ്ഞു നിന്നാല് മതിയോ?" ചോദ്യം കേട്ട് അയാള് ചിരിച്ചു. വെളുത്ത മഷിയില് വെളുത്ത ഏടില് എഴുതിക്കിടക്കുന്ന വാക്കുകളെ ആലോചിച്ചു അറിയാതെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആലോചനയുടെ അതെ വഴിയില് നടന്ന വെളുത്ത സുന്ദരിയും ആ ചിരിയില് പങ്കു ചേര്ന്നു. ആ പങ്കു ചേര്ന്ന ചിരിക്കു പക്ഷെ എന്തോ അര്ത്ഥമുണ്ടല്ലോ? സുന്ദരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് അയാള് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അറിവിന്റെ നിറമാണല്ലോ ഇത്? സാക്ഷാല് സരസ്വതി! ഏഴു നിറങ്ങളും കലര്ന്നവള്! അല്ലെ വെളുപ്പ്? അറിവില്ലമയല്ലേ ഇരുട്ട്? യാതൊരു നിറവും ഇല്ലാത്ത പിച്ചക്കാരി. അപ്പോള് വെളുപ്പ് മഷിയില് എഴുതുമ്പോള് വായിക്കാന് പറ്റാത്തവരല്ലേ അറിവില്ലാത്തവര്? തല കുനിച്ച് വെളുപ്പിനെ വന്ദിച്ച് അയാള് വെളുപ്പില് ഇല്ലാതാകുകയായിരുന്നു. അയാളില് ഞാനും.
No comments:
Post a Comment